Wie regelmatig over de Nieuwe Dedemsvaartweg rijdt, kent het markante zwart-gele pand van Luinstra Watermanagement ongetwijfeld. Achter het moderne bedrijfspand gaat een groot terrein schuil waar dagelijks vrachtwagens, machines en gespecialiseerd materieel klaarstaan voor projecten door heel Nederland. Voor Edwin Luinstra voelt het nog altijd bijzonder. Want hoewel het bedrijf inmiddels is uitgegroeid tot een organisatie met ruim zestig medewerkers, begon het ooit heel anders.
Een bedrijf dat in de familie zit
Edwin werd geboren en groeide op in Dedemsvaart. Na de middelbare school volgde hij een opleiding in Zwolle in de richting assurantie en rechten. “Ik moest toch iets kiezen,” zegt hij lachend. Al snel bleek dat zijn toekomst ergens anders lag.
Zijn vader werkte destijds bij grondboorbedrijf Haitjema. Eind jaren zeventig besloot hij voor zichzelf te beginnen met een eigen grondboorbedrijf in Zwolle. Begin jaren 80 werd dit bedrijf overgenomen door een aannemer uit Brabant die ook de activiteiten daar naar toe verplaatste. In 1984 werd Luinstra Bronbemaling opgericht. Daarmee werd de basis gelegd voor het bedrijf dat tegenwoordig bekendstaat als Luinstra Watermanagement.
Edwin heeft twee broers. Zijn broer Martin zag al vroeg kansen en schreef zich op jonge leeftijd in bij de Kamer van Koophandel om samen met hun vader verder te bouwen aan het bedrijf. Voor Edwin liep het net even anders.
Dienstplicht met een omweg
Voordat hij volledig in het familiebedrijf kon stappen, wachtte eerst de dienstplicht. Omdat Martin gebruik kon maken van de zogenoemde broederdienstregeling, was Edwin degene die veertien maanden in militaire dienst ging.
“Dat was niet echt mijn favoriete periode,” vertelt hij eerlijk.
Hij kreeg een opleiding als landrover chauffeur en als radio- telefonist, reed regelmatig door het land en werd ook een tijd in Duitsland gestationeerd. Zelfs het vervoeren van bloemkolen hoorde af en toe bij zijn werkzaamheden.
Toch wist Edwin ook tijdens zijn diensttijd regelmatig terug te keren naar huis. Met slim gebruik van het oogstverlof hielp hij zijn broer waar mogelijk mee in het groeiende bedrijf.
Met de poten in de klei
Na zijn dienstplicht kon hij eindelijk fulltime aan de slag. Vanaf dat moment was hij samen met zijn vader en broer eigenaar van Luinstra Bronbemaling BV. Samen met Martin begon hij letterlijk onderaan.
De werkdagen begonnen steevast rond zes uur ’s ochtends. Eerst werden de buizen en filters geladen, waarna ze de hele dag onderweg waren om bronbemalingen aan te leggen en andere werkzaamheden uit te voeren. Hun vader hield zich ondertussen steeds meer bezig met de organisatie op kantoor.
Toen het bedrijf begon te groeien, kwamen de eerste medewerkers in dienst. Edwin en Martin stuurden de ploegen aan en regelden alles zelf. In de beginjaren negentig betekende dat overdag buiten werken en ’s avonds thuis de planning maken.
“Daarna belde je iedereen één voor één op om te vertellen waar ze de volgende ochtend moesten zijn.”
Toen de eerste mobiele telefoons verschenen, hoefde Edwin daar niet lang over na te denken. Die maakten het werk een stuk makkelijker.
Groei zonder het familiegevoel te verliezen
Naarmate het bedrijf verder groeide, verschoof ook zijn eigen rol. Hij hield zich steeds meer bezig met planning, klanten en de organisatie, terwijl hij zelf minder vaak buiten op de projecten stond. Ook thuis veranderde er veel. Inmiddels was hij vader geworden van een zoon en een dochter.
In 2001 verhuisde Luinstra Watermanagement naar het huidige pand in Nieuwleusen. Vanuit daar groeide het bedrijf verder uit tot de organisatie die het vandaag de dag is.
De werkzaamheden zijn breed. Van bronbemaling en grondboringen tot bodemenergie en bodeminjecties. Daarnaast is Luinstra gespecialiseerd in het aanleggen en controleren van brandputten. Jaarlijks worden er zo’n tachtig tot honderd nieuwe brandputten aangelegd en controleren de medewerkers ongeveer drieduizend bestaande installaties verspreid door heel Nederland.
Ondanks die groei is één ding altijd hetzelfde gebleven: het familiegevoel.
Sinds 2024 bestaat de directie uit vier familieleden. Naast Edwin en zijn broer Martin zijn inmiddels ook zoon Thijs en neef Hugo toegetreden. Alle vier zijn zij voor een kwart eigenaar van het bedrijf.
“Zo is het bedrijf klaar voor de toekomst.”
Hoewel Edwin inmiddels zestig jaar is, denkt hij voorlopig nog niet aan stoppen. Wel probeert hij steeds vaker tijd vrij te maken voor ontspanning.
Golf als tegenhanger van een drukke baan
Die ontspanning vond hij al begin jaren negentig op de golfbaan van Martensplek. Zijn ouders golfden daar al en vonden dat hun zoons dat ook maar eens moesten proberen. Elke zaterdag stonden Edwin en Martin op de baan. Eerst theorieles, daarna oefenen en natuurlijk afsluiten in hole 19. “Dat was misschien wel net zo belangrijk als het golfen zelf.”
Na een aantal jaren werd het steeds drukker op het werk en verdween golf langzaam naar de achtergrond. Pas zo’n zeven jaar geleden pakte Edwin de sport weer op. De aanleiding was minder leuk: hij kreeg de diagnose diabetes. “De dokter zei dat ik meer moest bewegen. De sportschool zag ik echt niet zitten, dus ben ik maar weer gaan golfen.”
Hij kende Hooge Graven wel als een mooie baan en omdat een aantal vrienden , bekenden zoals Gerrie Okken en Peter Deen daar ook speelden, besloot hij om bussiness lid te worden bij Hooge Graven.
Gezelligheid boven prestaties
Edwin kijkt ontspannen naar zijn golfspel. Zijn handicap van rond de 36 vindt hij prima.
“Ik ben geen natuurtalent. En als het een keer niet gaat, dan gaat het niet.” Voor hem draait golf vooral om buiten zijn, genieten van de natuur en gezelligheid. Daarom speelt hij graag mee met de Hooge Heeren op woensdagavond, inclusief het gezamenlijke eten na afloop.
Ook binnen de businessclub voelt hij zich thuis. Regelmatig neemt hij zijn zoon of neef mee als gast. Beiden zijn inmiddels zelf ook begonnen met golfen.
Edwin verwacht dat ze hem binnenkort voorbij zullen spelen.
“En dat vind ik alleen maar mooi.”
Want uiteindelijk geldt voor hem op de golfbaan precies hetzelfde als binnen het familiebedrijf: plezier staat altijd voorop.