Achter de bomenrij langs de Dalmsholterweg schuilt een enorm terrein waar Klaas Jan Swager met twee compagnons de scepter zwaait. De geur van vers gezaagd hout komt je tegemoet zodra je het terrein van Foreco oprijdt.
Een familiebedrijf met diepe wortels
In 1968 werd dit terrein door de Koninklijke Nederlandsche Heidemaatschappij aangewezen als centrale plek in Oost-Nederland om hout uit bosexploitaties te verwerken. Later groeide het uit tot de hoofdlocatie van Foreco.
Tijdens een rondleiding over het terrein vertelt Klaas Jan: “Ik werk hier nu zo’n tien jaar. Daarvoor zat ik in de Tweede Kamer als beleidsmedewerker moderne economie. Ik wilde in de politiek graag iets betekenen voor bedrijven, maar merkte dat het werk vaak meer draaide om persoonlijke ambities dan om inhoud. Dat frustreerde me.”
Van politiek naar planken
Voor een buitenstaander lijkt de overstap van Den Haag naar een houtbedrijf misschien opmerkelijk. Hoe word je van beleidsmedewerker een marketing director bij Foreco? Klaas Jan glimlacht: “Toen het kabinet viel, moest ik campagne gaan voeren. Dat was voor mij het moment om iets anders te gaan doen. Mijn vader en broer werkten al bij Foreco, en het leek me een prachtige uitdaging om mijn Haagse ervaring hier in te zetten.”
Zijn vader richtte Foreco Dalfsen B.V. in 1983 op, na een faillissement in de houtbranche. “Je kunt het gerust een familiebedrijf noemen,” zegt Klaas Jan met een knik.
De kracht van hout – en van mensen
In de werkplaats wordt driftig gezaagd, geschuurd en gemonteerd. Twee medewerkers werken geconcentreerd aan een houten speeltoestel. “We bewerken, behandelen en verhandelen hout, maar maken dus ook speelobjecten voor scholen en speeltuinen,” vertelt Klaas Jan.
Spelen met hout: IJreka als creatieve tak
“Foreco maakt die speeltoestellen niet zelf,” legt hij uit. “Dat doet IJreka — het bedrijf dat zich volledig richt op die creatieve tak van houtbouw. Ze ontwerpen, produceren en monteren alles. IJreka hoort sinds 2000 bij de Foreco Groep. Veel mensen denken dat dát onze hoofdactiviteit is, maar het is slechts vijf procent van wat we doen. Het grootste deel van ons werk ligt in de weg- en waterbouw, en daarnaast maken we veel gevelbekleding.”
We lopen verder langs enorme stellages met hout: behandeld en onbehandeld, palen, balken, planken, naaldhout, loofhout en hardhout. Klaas Jan wijst naar een stapel hardhout: “Dat komt van John de Haan, mijn golfmaatje. Hij speelt regelmatig met mij in Ommen, maar ook in Havelte.”
Golf als gedeelde passie
Klaas Jan begon vijf jaar geleden met golfen — niet meteen in Ommen, maar in Zwolle. “Bij de PEC Zwolle businessclub kregen we een golfclinic aangeboden, en zo begon het. Golf beviel me direct, maar ik voelde me niet echt thuis op de baan in Zwolle. Toen ik de Par 3-baan van Hooge Graven ontdekte, wist ik: dit past bij mij. De ontvangst was warm, de sfeer laagdrempelig.”
Sindsdien nodigt hij regelmatig anderen uit om Hooge Graven te leren kennen. “Het is een baan die ik met trots aan relaties laat zien.”
Verbinden door betrokkenheid
Dat hij lid werd van de businessclub was een logische stap. “We krijgen vaak verzoeken om te sponsoren of ons bij een businessclub aan te sluiten,” vertelt hij. “Maar we doen dat alleen nog als er directe betrokkenheid is van een van onze medewerkers. Zo’n samenwerking voelt dan veel betekenisvoller.”
De charme van de businessclub
Tijdens een kop koffie in de kantine praten we nog even na. “Zo’n businessclub is gewoon leuk als je ondernemend bent én van golf houdt. Het is een mooie mix van mensen — net als in het competitieteam waarin ik sinds twee jaar speel.”
Met een brede glimlach voegt hij toe: “We zijn dit jaar kampioen geworden, hè? Maffe sport eigenlijk… dat volwassen mannen zó enthousiast kunnen worden van een spelletje!”